Łotwa
Łotwa to najmniejszy kraj w Europie o najniższym wskaźniku demograficznym, a jedna trzecia obywateli mieszka w Rydze, niewielkim jak na stolicę europejska mieście, liczącym zaledwie 735.241 mieszkańców. Kolejne co do wielkości miasta również nie są liczne, np. Dyneburg zamieszkuje 111.231 ludzi, Lipawę 86.476, Jełgawę 66.088, Jurmałę 55.452, Windawę 44.130, Rzeżycę 37.223, Valmierę 27.515, Jekabpils 26.956, Ogre 26.170.
Łotwa jest krajem płaskim, naukowo mówiąc nizinnym. 57 procent jej terytorium leży poniżej 100 m n.p.m., a tylko 2,5 proc. powyżej 200 m n.p.m. Średnia wysokość nad poziomem morza wynosi 87 m. Najwyższym punktem jest wzniesienie Gaizinkalns (312 m n.p.m.), zaś najniżej położone jest wybrzeże Bałtyku (0 m). W Polsce Łotwa nie jest znana, ustępuje pierwszeństwa, jeśli chodzi o zainteresowanie Litwie, Ukrainie, Białorusi, a przecież również była częścią Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Wchodziła w skład Inflantów, o które niejeden król polski toczył zacięte boje ze Szwecją i Rosją. Leżąc w Europie Wschodniej na wybrzeżu Morza Bałtyckiego i mając mocarstwa za sąsiadów Łotyszom nie było łatwo zachować tożsamość narodową. Niepodległość wywalczyli w 1918 roku, a już w 1940 włączeni zostali jako republika do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Ponownie stała się suwerenna w 1990 roku. Od 1993 w NATO, a od 1994 w Unii Europejskiej.
Z Łotwą współpracujemy w ramach Rady Państw Morza Bałtyckiego, ale to kraj zasługujący na uwagę nie tylko dlatego, że prężnie i dynamicznie się rozwija. Że jego infrastruktura – drogi, hotele, baza turystyczna nie przypomina tej z czasów ZSRR. Łotwa to kraj, w którym można poczuć ducha wschodniego pogaństwa. Mimo iż wszystkie chyba wyznania są reprezentowane na terenie tego państwa, tylko 7 procent jego obywateli jest praktykujących. Stąd wielka popularność związanych z początkami państwa mitologii i legend. Formą podtrzymywania łotewskiej tożsamości narodowej były Święta Pieśni, w czasie których śpiewano tzw. dainy. Są to krótkie, rytmiczne czterowierszowe strofki, doskonale oddające zamiłowanie Łotyszy do śpiewu. Jedna z najpopularniejszych brzmi: „Śpiewając rodzę się, śpiewając rosnę, śpiewając przeżywam całe życie, śpiewając patrzę na swą śmierć w ogrodach raju". Niektóre dainy sięgają czasów pogańskich, bowiem przebija z nich kult natury, są pieśni przedstawiające cały żywot ówczesnego człowieka, pory roku, stosunki rodzinne. Są pieśni na święta pogańskie, chrześcijańskie, na święto duchów, na święto boga Ligo, później św. Jana.
Powierzchnia Łotwy to 64.589 kilometrów kwadratowych, z czego 39% stanowią lasy z 3.000 jezior i 12.000 rzek, przy czym wykorzystywanie obszarów przeznaczonych dla turystyki nie zakłóca równowagi naturalnego środowiska. Klimat jest umiarkowany, charakteryzuje się ciepłym latem i dość surową zimą. Pogoda jest często wietrzna i wilgotna z powodu sąsiedztwa z Morzem Bałtyckim.
Łotwa jest krajem wielkich imprez na wolnym powietrzu, zwłaszcza latem. Po rzekach pływa się łodzią i kajakiem, polecana Salaca, Abava, Gauja. Dostarczają wiele niesamowitych przeżyć wędkarzom, a największą popularnością cieszą się połowy pstrąga. Zimą, od grudnia do połowy lutego, prawie w całym kraju można jeździć na nartach. Wyciągi narciarskie znajdują się w Ergli i Sigulda. W Valmeira dobre warunki narciarskie podtrzymują maszyny wytwarzające sztuczny śnieg. Można oczywiście też jeździć na łyżwach.
Kuchnia łotewska, oparta jest w głównej mierze na potrawach mięsnych. Do każdego dania podaje się biały lub ciemny chleb, niekiedy z dodatkiem kminku. Jest to kuchnia prosta, lecz pożywna. Dużą popularnością w tym kraju cieszą się dania z warzyw strączkowych, a szczególnie tzw. szary groch ze słoniną i cebulą, zapijany kefirem, kwaśnym mlekiem lub maślanką Dania mięsne przygotowywane są głównie z wieprzowiny. Popularne są pieczone pierożki nadziewane słoniną lub bardzo tłustym boczkiem. Na stołach nie zabraknie ryb morskich: śledzia, dorsza, flądry, makreli oraz słodkowodnych: karpia, minoga, okonia, szczupaka i leszcza.
|
Komentarze użytkowników:
Państwo nawet spoko, ważne dla nas jest to, że jest dość blisko Polski i samochodem z Warszawy jest ok 660km, tak więc bez większego problemu mozna dojechać do Rygi, a w powrotnej drodze można zahaczyć o Wilno. Po Litwie jedzie się bardzo szubko, trochę gorzej na Łotwie, od granicy wiedzie tam jednopasmówka a ruch jest dość spory, tak więc średnią prędkość jaką osiągneliśmy to ok. 80 km/h.  |
Dodaj komentarz:
|
Niestety chmura tagów nie może zostać wyświetlona w Twojej przeglądarce.
Polecamy
Najpopularniejsze
|
